Cyfry rzymskie

Bo 4000 wymaga kreski nad IV, żeby znaczyło cztery tysiące, a kreska to typografia, a nie znak, który da się wpisać w pole tekstowe. MMMM bywa używane, ale nie jest standardem. Uczciwe zatrzymanie się jest lepsze niż wypuszczenie czegoś, co tylko w połowie znaczy to, co mówi.

1994 — i to przykład, po który wszyscy sięgają, bo używa odejmowania trzykrotnie: MCM to 1900, XC to 90, IV to 4. Właśnie to sprawia, że zamiana cyfr rzymskich na liczby jest trudniejsza, niż wygląda, i dlatego wpisanie bije liczenie na palcach. Rzymska data na budynku albo w wierszu praw autorskich filmu ma zwykle taki kształt.

Niezupełnie. Widnieje na mnóstwie tarcz zegarowych i w mnóstwie rękopisów, a antycznego standardu, który można byłoby złamać, nie było. To narzędzie odczytuje je jako 4 i mówi, że to nie jest surowa współczesna postać — co jest czymś innym niż stwierdzenie, że jest błędne.

System nie ma dla niego symbolu. Cyfry rzymskie wyrosły z liczenia i stawiania kresek, gdzie nicości nie trzeba zapisywać, a zero jako liczba dotarło do Europy stulecia później. To samo dotyczy liczb ujemnych i ułamków.

Mniejszy symbol przed większym jest odejmowany: IV to 4, IX to 9, XC to 90, CM to 900. To reguła, dzięki której MCMXCIV czyta się jako 1000 + 900 + 90 + 4. Cała reszta dodaje się od lewej do prawej.

To najczęstsze zastosowanie — MMXXVI dla 2026, daty praw autorskich filmów, kamienie węgielne, numery rozdziałów. Działa każdy rok od 1 do 3999, co pokrywa wszystko, co ktokolwiek umieszcza na budynku.