Formatowanie XML

Nie. Formatter działa w całości w twojej przeglądarce — dokument nigdy nie opuszcza strony, a w wersji, której używasz na ekranie, nie bierze udziału żaden serwer. To celowe, a nie przypadkowe: XML najbardziej warty sformatowania to zwykle plik konfiguracyjny, faktura albo odpowiedź API, a żadnego z nich nie powinno się wklejać na nieznany serwer tylko po to, żeby dodać kilka łamań wiersza.

Poprawnie zbudowany znaczy, że składnia się trzyma: każdy znacznik się zamyka, znaczniki zagnieżdżają się zamiast nachodzić na siebie, atrybuty są w cudzysłowach, a konstrukcje takie jak komentarze i CDATA są prawidłowo zakończone. Zgodny znaczy, że dodatkowo pasuje do schematu — DTD albo XSD mówiącego, które elementy mogą być gdzie i co mogą zawierać. To narzędzie sprawdza pierwsze. Dokument może być doskonale poprawnie zbudowany i wciąż być bzdurą dla systemu, który go oczekuje.

Tak, jedno i drugie, i warto to sprawdzić w każdym używanym formatterze. Komentarze są domyślnie zachowywane i można je usunąć przełącznikiem, gdy minifikujesz na produkcję. Bloki CDATA przechodzą nietknięte, razem z odstępami w środku — formatter, który wcina na nowo zawartość bloku CDATA, zmienił twoje dane, a nie formatowanie. Deklaracja XML, doctype i instrukcje przetwarzania też są zachowywane.

Bo znacznik zamykający nazywa inny element niż ten, który wciąż jest otwarty — klasykiem są znaczniki nachodzące na siebie zamiast się zagnieżdżać, jak element otwarty wewnątrz innego i zamknięty na zewnątrz. Komunikat wskazuje wiersz pierwszej niezgodności, zwykle kilka wierszy po prawdziwym błędzie: winowajcą jest znacznik, którego nigdy nie zamknięto, a błąd wypływa tam, gdzie przychodzi kolejne zamknięcie i zastaje coś innego.

Poradzi sobie z tym, co twoja przeglądarka utrzyma w pamięci, co w praktyce oznacza, że dokumenty wielomegabajtowe są w porządku, a bardzo duży eksport może być powolny w trakcie pisania. Nie ma limitu po stronie serwera, bo nie ma serwera. Jeśli formatujesz coś ogromnego, lepszą drogą jest API — przyjmuje te same opcje i wykonuje pracę w jednym żądaniu, a nie przy każdym naciśnięciu klawisza.