Test pisania

Napisane znaki podzielone przez pięć, podzielone przez zużyte minuty. „Słowo” to pięć znaków wraz ze spacją, i właśnie to ma na myśli każdy test pisania i każde ogłoszenie o pracę — liczenie prawdziwych słów pozwoliłoby fragmentowi z krótkich słów schlebiać ci wobec dokładnie tego samego pisania we fragmencie z długich.

Surowy liczy wszystko, co napisałeś; netto odejmuje znaki, w których się pomyliłeś. Odstęp między nimi jest ciekawą liczbą: 90 surowo i 60 netto znaczy, że jedna trzecia pracy została zniweczona, a w prawdziwym pisaniu to gorzej niż napisanie 65 poprawnie, bo każdy błąd trzeba znaleźć i naprawić. Większość testów pokazuje jedną liczbę i nie mówi którą.

Około 40 słów na minutę to zwykły dorosły, który nie uczył się pisać bezwzrokowo; 60 do 70 to swobodna osoba pisząca bezwzrokowo i to, czego naprawdę chce większość ofert mówiących o „szybkim pisaniu”; powyżej 100 zdarza się rzadko. Dokładność waży więcej niż liczba z nagłówka — 95 % przy 60 bije 85 % przy 75, i w teście, i przy biurku.

Nie i jest to zamierzone. Błędne znaki są zaznaczane na czerwono i pozostają błędne, bo test, który po cichu je naprawia, mierzy coś, czego bez niego nie potrafisz. Możesz skasować pomyłkę backspace'em i napisać ją jeszcze raz, tak jak zrobiłbyś w prawdziwym pisaniu.

Ze stałej listy dwustu krótkich, codziennych słów, tasowanej na nowo przy każdym teście. Krótkie i częste celowo: chodzi o zmierzenie, jak szybko piszesz, a nie jak szybko czytasz, a nieznane albo długie słowo zamienia test w ćwiczenie z czytania. To nie pangram i nie tekst zastępczy — pangram to zdanie, którego można się nauczyć, a łacina mierzy, jak dokładnie przepisujesz kształty, których nie rozpoznajesz.

Nie. Nigdy nie opuszcza strony — nie ma konta, nie ma tabeli wyników i nic nie jest zapisywane. Znaczy to jednak, że wynik znika, gdy zamkniesz kartę, i taka jest wymiana: wynik wart zachowania musiałby być wynikiem, który trzyma ktoś inny.