Czytnik kodów kreskowych

Rodzinę handlową — EAN-13, EAN-8, UPC-A i UPC-E — a do tego Code 128, Code 39, Code 93, Codabar i ITF oraz dwuwymiarowe: QR, Data Matrix, Aztec i PDF417. To obejmuje niemal wszystko, co drukuje się na towarze, paczce czy bilecie. Jeśli kod czyta się telefonem, a tutaj nie, zwykle winien jest obraz, a nie format: zobacz pytanie niżej.

Tak. QR jest jednym z odczytywanych formatów dwuwymiarowych obok Data Matrix, Aztec i PDF417, więc kod QR na zrzucie ekranu rozkoduje się tutaj do swojego tekstu albo odnośnika bez kierowania telefonu we własny monitor. Kod kreskowy ze zdjęcia odczytasz tak samo — narzędzie samo ustala, jakiego jest rodzaju.

To całe narzędzie: upuść zdjęcie, zrzut ekranu albo skan, a numer wróci jako tekst. Nie ma w tym żadnego aparatu i nic nie jest wysyłane, co czyni je właściwym wyborem, gdy kod tkwi w obrazie na twoim ekranie, a nie na pudełku przed tobą — PDF od dostawcy, bilet w mailu, zdjęcie produktu z ogłoszenia.

Nie. Dekoder działa wewnątrz tej strony, więc obraz odczytuje ta sama maszyna, na której leży, i nigdzie on nie trafia. Przy tym narzędziu warto powiedzieć to wprost: zdjęcie kodu kreskowego jest zwykle zdjęciem faktury, paczki albo karty pokładowej, a to nie są pliki, które ktokolwiek powinien wysyłać na stronę, żeby odczytać z nich jeden numer.

Trzy rzeczy naprawiają większość niepowodzeń. Uwzględnij biały margines po obu stronach kresek — strefa ciszy jest częścią kodu, a ciasne przycięcie ją usuwa. Zrób zdjęcie na wprost, a nie pod kątem, bo perspektywa wciska wąskie kreski jedna w drugą. I użyj oryginału zamiast zrzutu ze zrzutu, bo każde ponowne zapisanie zmiękcza krawędzie, które dekoder mierzy. Kod wypełniający mniej więcej połowę kadru czyta się pewniej niż taki, który wypełnia go cały.

Tak. Jeśli obraz ma więcej niż jeden — arkusz etykiet, strona biletów — każdy znaleziony kod jest wypisany razem ze swoim formatem. Wracają w kolejności, w jakiej znalazł je dekoder, a to niekoniecznie kolejność ich rozmieszczenia na stronie, więc sprawdzaj wartości, a nie pozycje.

Handlowe kody kreskowe kończą się cyfrą wyliczoną ze wszystkich pozostałych, żeby czytnik odróżnił prawdziwy kod od błędnego odczytu. Należy do numeru i jest zawarta w tym, co kopiujesz. Jeśli musisz kod wygenerować, a nie odczytać, generator kodów kreskowych wyliczy ją za ciebie.

Nie bezpośrednio — czyta obrazy. Wyeksportuj stronę albo zrób z niej zrzut ekranu, lub użyj tutejszego narzędzia PDF na obrazy i upuść wynik. Eksport całej strony w zwykłej rozdzielczości zwykle wystarcza; kod kreskowy ma raptem kilkaset pikseli szerokości nawet na dobrym skanie.

Na tej stronie tak, łącznie z plikami SVG, które wytwarza tutejszy generator kodów. SVG to instrukcja narysowania obrazu, a nie obraz, więc twoja przeglądarka rysuje go najpierw, a dopiero potem jest odczytywany — w szerokości tysiąca pikseli, niezależnie od rozmiaru deklarowanego przez plik, bo kodu narysowanego w 24 pikselach nie da się rozkodować z 24 pikseli. Dwa wyjątki: SVG, w którym kodem jest wklejone zdjęcie, nie zostanie odczytany, bo kreski są wtedy w osadzonym obrazie, a nie w kształtach; i API nie przyjmuje SVG w ogóle, skoro rysowanie dzieje się w twojej przeglądarce, a skrypt przeglądarki nie ma. Wyślij mu PNG.