Kalkulator podsieci

254. /24 mieści 256 adresów, a dwa są zajęte: pierwszy to adres sieci, który nazywa blok, a ostatni to adres rozgłoszeniowy, który dociera do wszystkiego w nim. Zostaje 254 dla maszyn — stąd bierze się znajoma reguła „odejmij dwa”, poprawna wszędzie poza dwoma najmniejszymi prefiksami.

Bo nie ma do kogo rozgłaszać. RFC 3021 definiuje /31 dla łączy punkt-punkt — dwa routery i kabel — gdzie adres rozgłoszeniowy niczemu nie służy, więc żaden z dwóch adresów nie jest zarezerwowany i oba są użyteczne. Kalkulatory odejmujące dwa mimo wszystko raportują zero, co czyniłoby powszechnie wdrożoną konfigurację niemożliwą.

Jeden adres i jest użyteczny: /32 to pojedynczy host. Tak zapisuje się interfejs pętli zwrotnej, trasę do hosta albo regułę zapory dla jednej maszyny. Ślepe odejmowanie daje minus jeden, a to nie jest liczba hostów, jaką cokolwiek może mieć.

Maską podsieci z każdym bitem odwróconym — 255.255.255.0 staje się 0.0.0.255. Listy dostępu Cisco i OSPF chcą jej właśnie w tę stronę, gdzie zero znaczy „ten bit musi się zgadzać”. Pokazana jest tutaj, bo to liczba najczęściej przepisywana ręcznie z maski, a odwracanie czterech oktetów w głowie to dokładnie ten rodzaj rzeczy, który sypie się o drugiej w nocy.

Tak. Zakres prywatny to 172.16.0.0 do 172.31.255.255 — /12, a nie /16, jak często się zakłada — więc 172.20 jest prywatny, a 172.32 nie. To najmniej zapadający w pamięć z trzech zakresów RFC 1918 i ten, przy którym najczęściej się mylimy, dlatego zasięg jest wypisywany, a nie zostawiany tobie.

Jeszcze nie — to tylko IPv4. Dzielenie na podsieci w IPv6 to problem innego kształtu: adresy mają 128 bitów, więc liczby hostów przestają być liczbami, które ktokolwiek potrafi przeczytać, a użytecznym wynikiem jest arytmetyka prefiksów, a nie zakres od pierwszego do ostatniego hosta.