Kalkulator snu

Licząc w cyklach po dziewięćdziesiąt minut i dając kwadrans na zaśnięcie, dobrymi kandydatami są 21.45, 23.15 i 00.45 — pięć, sześć albo cztery cykle. Lista na stronie robi to dla godziny, której naprawdę potrzebujesz, a na jej szczycie stoi ta, która daje ci najwięcej snu, a nie najmniej.

Średnio, mniej więcej. Nie jest to liczba stała: cykle mają od jakichś siedemdziesięciu do jakichś stu dwudziestu minut, różnią się między ludźmi i wydłużają w miarę nocy, bo REM zabiera coraz większą część każdej rundy. Dziewięćdziesiąt to rozsądny środek i dlatego używa go każdy kalkulator — ale ten pozwala ci to zmienić, bo podawanie średniej jako prawa jest dokładnie tym, co jest nie tak z resztą.

Tyle zajmuje przeciętnemu dorosłemu zaśnięcie, więc godzina położenia się i godzina zaśnięcia to nie ten sam moment. Piętnaście to wartość środkowa — stale poniżej pięciu minut potrafi być oznaką poważnego niedoboru snu, a stale powyżej trzydziestu to jedna z twarzy bezsenności. Zmień ją na tę, która jest prawdziwa dla ciebie.

Większość dorosłych potrzebuje między siedmioma a dziewięcioma godzinami, czyli pięciu do sześciu cykli. Sześć cykli to dziewięć godzin i więcej, niż wielu ma czasu; pięć to siedem i pół i to właśnie te listy w rzeczywistości polecają. Nastolatkowie potrzebują więcej, a „mnie wystarcza pięć godzin” to zwykle ktoś, kto przestał zauważać swój deficyt.

Pomaga w tym, jak się czujesz przez pierwsze pół godziny. Wybudzenie z głębokiego snu daje bezwładność senną — te ciężkie, powolne, nieprzyjemne dwadzieścia minut, które przypominają kaca — a wybudzenie z płytkiego snu na końcu rundy w dużej mierze tego unika. Czego nie potrafi, to zamienić za mało snu w dość snu: sześć idealnie wyliczonych godzin to nadal sześć godzin.

Nie. To arytmetyka na zegarze i nic o tobie nie wie. Jeśli śpisz źle, a nie tylko o niewygodnych porach — leżysz bezsennie, budzisz się wielokrotnie, jesteś wykończony mimo przespanych godzin — warto poruszyć to z lekarzem, a żaden kalkulator tego nie zastąpi.