Udostępnianie zdjęć

Nie. Odnośnik jest całą przepustką — kto go ma, otworzy galerię na dowolnym urządzeniu, bez instalowania i bez rejestracji. Konto jest potrzebne, żeby galerię *zrobić*, bo zdjęcia są zapisywane na twoim koncie i ktoś musi być ich właścicielem. Jeśli zaczniesz bez logowania, zdjęcia i ustawienia poczekają w przeglądarce, aż się zalogujesz, i będą na miejscu po powrocie.

Zrób jedną galerię, umieść odnośnik na karteczce, w podziękowaniu albo na czacie grupy, a każdy dostanie każde zdjęcie w pełnym rozmiarze — bez aplikacji, bez konta i bez czterdziestu osobnych pobrań. Dodaj hasło, jeśli odnośnik może trafić dalej niż lista gości. A jeśli goście mają własne zdjęcia, zaznacz „Pozwól innym dodawać własne zdjęcia”: każdy z odnośnikiem i hasłem doda swoje do tego samego albumu.

Do tego głównie to służy. Zrób galerię, wyślij odnośnik osobom, które mają ją zobaczyć, i nic nie zostaje nigdzie publicznie opublikowane — strona nie ma reklam, nie jest indeksowana przez wyszukiwarki, a każde zdjęcie wczytuje się przez podpisany odnośnik, który wygasa. Dla rodziny to zwykle wystarczy; dodaj hasło, jeśli odnośnik może zostać przekazany dalej, i datę końca, żeby sam przestał działać.

Dbają o to dwie niezależne rzeczy. Sam odnośnik to 128 losowych bitów, więc nie da się go zgadnąć ani przejść po kolei — nie istnieje galeria numer 1. Do tego można ustawić hasło, pytane, zanim wczyta się jakiekolwiek zdjęcie, więc zablokowana galeria nie zdradza zawartości komuś, kto ma tylko odnośnik. Wyślij odnośnik i hasło różnymi drogami, a żadne z nich samo jej nie otworzy.

Tyle, ile wybierzesz — godzinę, dzień, tydzień albo trzydzieści dni, a w Pro także dziewięćdziesiąt dni, rok albo bez daty końca. Nigdy nie działa dłużej niż zdjęcia: darmowe konto trzyma pliki 30 dni, więc odnośnik nie może trwać dłużej. Koniec można później przesunąć przez „Ustaw koniec…” na stronie Moja praca, a udostępnianie można zakończyć wcześniej, co od razu zamyka odnośnik dla wszystkich. Na życzenie wyślemy e-mail kilka dni przed końcem.

Wybierz, ile rzędów ma mieć strona, a galeria zostanie podzielona na strony z przyciskami poprzednia i następna, żeby nikt nie przewijał trzystu zdjęć w poszukiwaniu tortu. Przy wielu zdjęciach narzędzie samo wybiera więcej kolumn i strony, a oba ustawienia można zmienić. Podgląd jest podzielony tak samo, więc można przejrzeć każdą stronę i obrócić krzywe zdjęcia przed udostępnieniem.

Tak. Każde zdjęcie w podglądzie ma przycisk obrotu — najedź na nie myszą albo dotknij na telefonie — który obraca je o ćwierć obrotu zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Zmienia zdjęcie, które zostanie przesłane, a nie tylko jego wygląd tutaj, a każde naciśnięcie liczy od oryginalnego zdjęcia, więc pełny obrót kosztuje jedno ponowne kodowanie, a nie cztery. Filmów nie da się obracać, podobnie jak plików HEIC prosto z iPhone'a, których większość przeglądarek nie potrafi otworzyć.

Tak. Prawie każdy aparat zapisuje w pliku RAW gotowy JPEG — obraz z własnego ekranu — a narzędzie wyciąga go w przeglądarce: CR3, NEF, ARW czy DNG trafia do galerii jako zwykłe zdjęcie, a duży oryginał nigdy nie jest przesyłany. To obraz w wersji samego aparatu, nie to, co zrobiłby z pliku konwerter RAW. Rzadki plik, w którym jest tylko maleńki podgląd, zostaje oznaczony z podpowiedzią, by wyeksportować go jako JPEG.

Tak, razem ze zdjęciami. Kafelki filmów pokazują w siatce kadr i odtwarzają się na miejscu po otwarciu, ze zwykłymi przyciskami. Obowiązują te same limity rozmiaru co dla każdego innego pliku tutaj, więc długi klip warto przed dodaniem przyciąć albo skompresować.

Tak. Zaznacz przy tworzeniu „Pozwól innym dodawać własne zdjęcia”, co wymaga hasła, a każdy, komu dasz odnośnik i hasło, doda własne zdjęcia. Tak naprawdę wygląda ślub albo klubowa wycieczka: trzydzieści osób ma po cztery zdjęcia, których nie ma nikt inny. Dodane zdjęcia są zapisywane na twoim koncie i liczą się do twojego miejsca, a nic nie jest sprawdzane ani skanowane — nie mamy jak tego zrobić — dlatego każde dodane zdjęcie jest na stronie Moja praca oznaczone jako cudze i można usunąć dowolne z nich.

W twoim własnym miejscu na tej stronie, tam, gdzie wszystko, co tu zapisujesz, i liczą się do tego samego limitu. Nigdy nie są publiczne: każde zdjęcie trafia na stronę galerii przez podpisany odnośnik, który wygasa po piętnastu minutach, więc adres skopiowany ze strony przestaje działać jeszcze tego samego popołudnia. Galeria ma noindex, więc wyszukiwarki nie umieszczą twoich zdjęć w publicznym indeksie.

Przesyłanie zatrzymuje się na pierwszym zdjęciu, które się nie mieści, i mówi, że miejsce się skończyło, zamiast zawodzić przy każdym kolejnym; te już przesłane zostają. Darmowe konto ma 500 MB, czyli kilkaset zdjęć z telefonu; niepotrzebne pliki można usunąć na stronie Moja praca albo przejść na Pro z 25 GB. Nic, co już udostępniono, nie psuje się, gdy jest się blisko limitu.

Tak, pod tym samym odnośnikiem. Wybierz „Edytuj galerię…” na stronie Moja praca, a galeria otworzy się tutaj ze zdjęciami i ustawieniami: dodaj zdjęcia, które przyszły później, usuń niektóre, zmień kolejność, obróć krzywe, zmień układ lub tytuł, ustaw albo usuń hasło. Zapisz zmiany, a każdy, kto ma już odnośnik, zobaczy nową wersję — nie trzeba niczego wysyłać ponownie. Z tego samego menu można też przesunąć datę końca albo usunąć galerię, ze zdjęciami lub bez.

Tak, i są całkowicie oddzielne. Każda ma własny odnośnik, hasło i datę końca, więc galeria ze ślubu w czerwcu i ze szkolnej wycieczki we wrześniu mają wspólne tylko twoje konto. Jedynym limitem jest miejsce w twoim planie. Wszystkie są na stronie Moja praca pod nazwą Udostępnianie zdjęć.