Alternatief voor Privnote

Deze twee doen hetzelfde en het verschil is smal, dus hier is het onomwonden. Privnote heeft meer opties — notities kunnen dertig dagen mee in plaats van zeven, het mailt je als de jouwe gelezen is, en het spreekt zeventien talen tegen de acht van deze. Deze wordt in je browser versleuteld voordat er iets wordt verstuurd, met de sleutel in het deel van de link dat een browser nooit doorstuurt, en er zit geen enkele vorm van reclame of volgen in. Stuur je vanmiddag een wachtwoord naar een collega, dan voldoen ze allebei. Doet het ertoe dat de dienst niet kan lezen wat je stuurde, dan is dat de reden om deze te nemen.

Privnote heeft eenvoudigweg meer van de nuttige instellingen. Een notitie kan zich na dertig dagen vernietigen in plaats van na zeven, je kunt gemaild worden als hij vernietigd wordt, je kunt er een kenmerknaam aan hangen zodat je weet welke notitie welke was, en de bediening bestaat in zeventien talen tegen de acht van deze. Voor wie deze dingen geregeld verstuurt zijn dat echte gemakken, en dit gereedschap heeft er geen enkele van.

Het geheim wordt in je browser versleuteld voordat er iets uit vertrekt, en de sleutel wordt in het deel van de link achter het teken # gezet. Dat fragment is het enige stuk van een adres dat browsers nooit naar een server sturen — het wordt volledig op jouw machine afgehandeld, bij ontwerp, en dat al sinds het web jong was. Wat er dus bij onze opslag aankomt is cijfertekst en niets dat hem opent.

Dat is een eigenschap van hoe het web werkt en niet een belofte die wij doen, en je kunt het zien gebeuren: open het netwerktabblad van je browser, maak een link aan, en kijk wat er werkelijk verstuurd is. Het onderscheid doet ertoe omdat «wij kijken niet naar je gegevens» een beleid is dat kan veranderen, terwijl een sleutel die nooit verstuurd is niets is waar iemand later anders over kan beslissen.

Geen van beide maakt een geheim op zichzelf veilig, en het is de moeite waard bot te zijn over waarom. Iedereen die de link te pakken krijgt kan het geheim lezen — dat is het hele mechanisme. Plak je de link in dezelfde chatdraad waar je het wachtwoord in geplakt zou hebben, dan heb je het probleem verplaatst in plaats van opgelost: het bericht staat nog steeds in die geschiedenis, en wie het later leest kan de notitie openen.

Stuur de link dus langs de ene weg en, als het ertoe doet, zet er een wachtwoord op en stuur dat langs een andere. Een link in de e-mail en een wachtwoord over de telefoon is werkelijk veilig tegen wat er echt misgaat, namelijk een bericht dat zes jaar in een archief blijft staan. En de notitie heeft een einddatum of iemand hem nu opent of niet, dus een in de conceptenmap vergeten link houdt vanzelf op te werken.

Er zit hier een grens van 10 KB op, en die is opzettelijk en geen technisch ongelukje. Dit is gebouwd voor een wachtwoord, een API-sleutel, een herstelcode, een deurcode — de dingen die mensen in een chat plakken en daarna betreuren. Het is niet gebouwd om een document te sturen, en een gereedschap dat er stilletjes een zou aannemen, zou juist het gebruik aanmoedigen dat het het slechtst aankan: een bestand dat iemand moet bewaren, verstuurd via iets dat is ontworpen om zich na één keer lezen te vernietigen. Wil je een bestand sturen, gebruik dan het gereedschap om bestanden te delen, dat het bewaart zolang je kiest en er een wachtwoord op de download kan zetten.