Subnetcalculator

254. Een /24 bevat 256 adressen, en twee zijn vergeven: het eerste is het netwerkadres, dat het blok benoemt, en het laatste is het broadcastadres, dat alles erin bereikt. Blijven er 254 over voor machines — daar komt de bekende „min twee"-regel vandaan, en die klopt overal behalve bij de twee kleinste prefixen.

Omdat er niets valt uit te zenden. RFC 3021 definieert /31 voor punt-naar-puntverbindingen — twee routers en een draad — waar een broadcastadres geen enkel doel dient, dus geen van beide adressen is gereserveerd en allebei zijn bruikbaar. Calculators die toch twee aftrekken melden nul, wat een breed uitgerolde configuratie onmogelijk zou maken.

Eén adres, en het is bruikbaar: een /32 is één host. Zo schrijf je een loopback-interface, een hostroute of een firewallregel voor één machine. De blinde aftrekking geeft min één, en dat is geen aantal hosts dat iets kan hebben.

Het subnetmasker met elk bit omgeklapt — 255.255.255.0 wordt 0.0.0.255. Cisco-toegangslijsten en OSPF willen het zo, waar een nul betekent „dit bit moet overeenkomen". Het staat hier omdat het het getal is dat het vaakst met de hand uit een masker wordt overgetypt, en vier octetten in je hoofd omkeren is precies het soort werk dat om twee uur 's nachts misgaat.

Ja. Het privébereik loopt van 172.16.0.0 tot 172.31.255.255 — een /12, niet de /16 die mensen vaak aannemen — dus 172.20 is privé en 172.32 niet. Het is het minst memorabele van de drie RFC 1918-bereiken en het bereik waar het vaakst iets misgaat, en daarom wordt het bereik afgedrukt in plaats van aan jou overgelaten.

Nog niet — dit is alleen IPv4. IPv6-subnetten is een probleem van een andere vorm: de adressen zijn 128 bits, dus de hostaantallen houden op getallen te zijn die iemand kan lezen, en de nuttige uitvoer is prefixrekenwerk in plaats van een bereik van eerste tot laatste host.