Typetest

Getypte tekens gedeeld door vijf, gedeeld door de verstreken minuten. Een «woord» is vijf tekens inclusief de spatie, en dat is de standaard die elke typetest en elke vacature bedoelt — echte woorden tellen zou een tekst met korte woorden je laten vleien tegenover precies hetzelfde typen op een tekst met lange.

Ruw telt alles wat je typte; netto haalt de tekens eraf die je fout had. Het gat ertussen is het interessante getal: 90 ruw en 60 netto betekent dat een derde van het werk ongedaan is gemaakt, en bij echt schrijven is dat erger dan 65 correct typen, want elke fout moet gevonden en hersteld worden. De meeste tests tonen één cijfer en zeggen niet welk.

Rond de 40 woorden per minuut is een gewone volwassene die nooit blind leerde typen; 60 tot 70 is een comfortabele blindtypist en wat de meeste banen die om «snel typen» vragen werkelijk willen; boven de 100 is ongewoon. Nauwkeurigheid weegt zwaarder dan het kopgetal — 95 % bij 60 verslaat 85 % bij 75, zowel in een test als aan een bureau.

Nee, en dat is met opzet. Verkeerde tekens worden rood gemarkeerd en blijven fout, want een test die ze stilletjes herstelt meet iets wat je zonder hem niet kunt. Je kunt een fout met de backspace weghalen en opnieuw typen, wat je bij echt schrijven ook zou doen.

Uit een vaste lijst van tweehonderd korte, alledaagse woorden, voor elke test opnieuw geschud. Kort en gangbaar met opzet: het gaat erom te meten hoe snel je typt, niet hoe snel je leest, en een onbekend of lang woord maakt van de test een leesoefening. Het is geen pangram en geen blindtekst — een pangram is een zin die je kunt leren, en Latijn meet hoe nauwkeurig je vormen overneemt die je niet herkent.

Nee. Het verlaat de pagina nooit — geen account, geen ranglijst, niets bewaard. Dat betekent wel dat het resultaat weg is als je het tabblad sluit, en dat is de ruil: een score die het bewaren waard was zou een score moeten zijn die iemand anders vasthield.