Losowy generator drużyn

Tak i warto o tym powiedzieć, bo większość tasowań taka nie jest. Naiwne podejście — przejść listę, zamieniając każde imię z losowym — jest mierzalnie przechylone ku pewnym układom, więc te same pary wracają częściej, niż dałby przypadek. Tutaj używany jest Fisher–Yates, który wybiera wyłącznie spośród imion jeszcze nieumieszczonych, a ta własność jest pokryta testami, a nie zakładana.

Drużyny wychodzą różniące się od siebie o najwyżej jedną osobę. Siedemnaście osób na pięć drużyn to cztery czwórki i jedna trójka, a nie cztery czwórki i jeden samotnik — imiona rozdawane są po jednym, jak karty, zamiast być krojone na bloki. W trybie „ludzi na drużynę” ostatnia drużyna bierze resztę, zamiast żeby nadmiar wypadł.

Jeszcze nie. Ograniczenia zmieniają tasowanie w całkiem inny problem — przy dostatecznej ich liczbie może nie istnieć żaden poprawny układ, a narzędzie, które po cichu się poddaje, jest gorsze niż takie, które nigdy tego nie obiecywało. Jeśli tego potrzebujesz, praktyczna wersja to wylosować, a potem ręcznie zamienić dwa imiona. Napisz o tym na stronie kontaktowej, jeśli by się przydało.

Tak — dzieli listę na grupy dowolnego rodzaju, więc pokoje warsztatowe, plany stolików, pary projektowe, dyżury recenzenckie i grupy do Sekretnego Mikołaja działają tak samo. Prawdziwego Sekretnego Mikołaja jednak nie zrobi: tam każdy musi wylosować kogoś, kto nie jest nim samym, a to inny problem układu.

Nie. Losowanie dzieje się w twojej przeglądarce i nic nigdzie nie jest wysyłane. Lista klasy albo lista współpracowników to prawdziwe dane osobowe i nie ma powodu, żeby opuszczały pokój po to, by je przetasować.

Nie celowo i tak jest w zamierzeniu. Powtarzalne losowanie oznacza, że ktoś może przerzucać ziarno, aż wynik mu się spodoba, co przekreśla sens losowania. Skopiuj drużyny, gdy trafisz na podział, który cię zadowala.