MP4 na MP3

Nie. Twoja przeglądarka sama dekoduje dźwięk i koduje MP3, więc plik nigdy nie opuszcza twojego komputera — nie ma wysyłki, kolejki ani niczego przechowywanego. To narzędzie nie ma API z tego samego powodu: praca wymaga własnych kodeków przeglądarki, a wersja serwerowa oznaczałaby odbieranie wszystkich filmów, żeby wykonać zadanie, z którym maszyna przed tobą już sobie radzi.

Prawdziwy MP3. Dźwięk wewnątrz MP4 to niemal zawsze AAC, a popularny skrót polega na skopiowaniu tej ścieżki i zmianie nazwy — co daje plik, który zawodzi w radiach samochodowych, programach dla didżejów i serwisach podcastowych, czyli dokładnie tam, gdzie ludzie takie pliki zabierają. Tutaj dźwięk jest dekodowany i kodowany do MP3 jak należy, dlatego zajmuje to kilka sekund, a nie zero.

192 kb/s to bezpieczne domyślne ustawienie i to, czego chce większość. Weź 128 do mowy — wykładu albo wywiadu — gdzie zmniejsza to rozmiar o połowę bez słyszalnej straty. Weź 320, jeśli to muzyka, której naprawdę będziesz słuchał, albo jeśli coś dalej w łańcuchu tego wymaga. Szacowany rozmiar zmienia się przy wyborze, więc wymiana jest widoczna, zanim się na nią zgodzisz.

Wszystko, co twoja przeglądarka umie odtworzyć. Wideo: MP4, MOV z iPhone'a, MKV, WebM, w większości przeglądarek AVI. Dźwięk także, co czyni go konwerterem audio w takim samym stopniu co wideo — m4a na mp3 z notatki głosowej, wav na mp3 z nagrania, FLAC albo OGG, które chcesz w formacie przyjmowanym przez coś innego. Jeśli twoja przeglądarka to odtworzy, to narzędzie to przekonwertuje, a jeśli nie umie, strona to powie, zamiast wypuścić zepsuty plik.

Bo dźwięk trzeba zdekodować w całości, zanim da się go zakodować, a zdekodowany dźwięk jest o wiele większy od skompresowanego pliku — jakieś 350 KB na sekundę, więc godzina to ponad gigabajt trzymany w pamięci naraz. Powyżej dwudziestu minut karta przeglądarki przestaje zgłaszać błędy i po prostu znika, a to gorsze niż limit. Sprawdzenie następuje przed startem, na podstawie własnego czasu trwania pliku.

Właśnie tak: konwerter wideo na mp3, który działa tam, gdzie plik już leży. Żeby wyciągnąć dźwięk z filmu bez instalacji i bez konta, upuść plik i przekonwertuj — dekodowaniem zajmuje się przeglądarka, więc nie ma czego pobierać ani gdzie się rejestrować. Po wczytaniu strony działa też bez internetu.

Nieco i nieuchronnie. Dźwięk w filmie jest już skompresowany, a MP3 to drugi stratny przebieg po nim, więc to nie może być lepsze niż to, co weszło. Od 192 kb/s w górę różnica zwykle nie jest słyszalna w dźwięku, który niesie film. Jeśli w ogóle nie chcesz dalszej straty, potrzebujesz oryginalnej ścieżki skopiowanej, a nie przekonwertowanej — to inne zadanie i nie to.

Tak, na w miarę nowym telefonie. Wszystko dzieje się w przeglądarce, więc dekodowanie i kodowanie robi telefon, a długi plik na starym urządzeniu będzie powolny i może zabraknąć mu pamięci przed końcem. Limit dwudziestu minut trzyma większość tego w ryzach, ale pięcioletni telefon konwertujący dwadzieścia minut to sporo jak na niego.