Test prędkości internetu

Zwykle przez wifi. Łącze sprzedane jako 500 megabitów bardzo często pokazuje bezprzewodowo 80, zwłaszcza na 2,4 GHz, przez ścianę albo na routerze sprzed kilku lat — a test uczciwie raportuje to, co przeglądarka jest w stanie osiągnąć, czyli wifi. Wepnij się kablem do routera i zrób to jeszcze raz: jeśli liczba podskoczy, łącze jest w porządku, a problemem jest sieć bezprzewodowa. Inne częste przyczyny to inni domownicy, zatłoczony wieczór na współdzielonym łączu i stare urządzenie, którego karta sieciowa nie umie szybciej.

Z kilku transferów zamiast jednego, przy czym pierwszy jest odrzucany, a z reszty podawany jest wysoki percentyl. To nie jest podkolorowywanie liczby — pojedynczy krótki transfer mierzy głównie rozbieg TCP, dlatego naiwne testy zaniżają na szybkich łączach, a pierwsza próbka niesie dodatkowo nawiązanie DNS i TLS. Średnią ciągnęłyby w dół te same artefakty, więc pokazana liczba jest tym, co łącze robi, gdy pracuje.

Jitter to to, jak bardzo czas obiegu zmienia się z chwili na chwilę. Dla wszystkiego na żywo — rozmowy wideo, gry, rozmowy głosowej — liczy się bardziej niż surowa prędkość: łącze skaczące między 20 a 120 milisekundami jest bezużyteczne do rozmowy, wyglądając w teście pobierania na całkiem szybkie. Poniżej mniej więcej 30 milisekund jest wygodnie; powyżej 50 usłyszysz to. Sam test pingu tego nie pokaże — żeby w ogóle zobaczyć zmienność, potrzeba kilku próbek i dlatego ten bierze osiem.

To zależy całkowicie od tego, co robisz. Około 3 megabity uniosą rozmowę wideo, 10 poradzi sobie ze streamingiem HD i wygodną pracą, 25 to płynne 4K, a powyżej 100 wchodzisz na teren, gdzie prędkość rzadko cokolwiek ogranicza. Opóźnienie i jitter liczą się przy rozmowach i grach bardziej niż surowa prędkość, a wysyłanie liczy się o wiele bardziej, niż większość się spodziewa, jeśli jesteś przed kamerą.

Bo jeden odczyt to nie dowód. „Jest wolno” to opinia; dwadzieścia odczytów ze znacznikiem czasu pokazujących 40 megabitów każdego wieczoru na łączu 500 megabitów to sprawa. Zapisuj testy, które robisz, a zbudujesz to, nawet o tym nie myśląc — a przy okazji dowiesz się, czy problemem jest pora dnia, co zaskakująco często jest odpowiedzią.

Pełny test przenosi z grubsza 30–50 MB, zależnie od tego, jak szybkie okaże się twoje łącze, bo szybka linia potrzebuje większego transferu, żeby dało się ją zmierzyć dokładnie. Na łączu limitowanym albo komórkowym warto to wiedzieć, zanim uruchomi się go kilka razy.

Tylko to, co sam zdecydujesz się zapisać, i tylko na twoim własnym koncie. Nic nie jest zapisywane, dopóki nie naciśniesz zapisz, a wyniki nie są publikowane, agregowane ani sprzedawane. Sam test wysyła losowe bajty na serwer i z powrotem — w ładunku nie ma nic poza szumem.