Alternatywa dla TinyPNG

Jeśli trafiasz na darmowe limity TinyPNG — 20 obrazów naraz, po 5 MB — albo wolałbyś nie wysyłać plików służbowych na cudzy serwer, ten kompresor robi tę samą robotę w twojej przeglądarce i przyjmuje pliki dziesięć razy większe. Czyta też trzy formaty, których oni nie czytają: HEIC prosto z iPhone'a, TIFF ze skanera i BMP. Jedyne miejsce, w którym warto zostać przy TinyPNG, to fotografia, która musi pozostać PNG-iem: oni redukują jej paletę, a to narzędzie nie, więc ich plik będzie mniejszy.

Renoma TinyPNG opiera się na stratnej kwantyzacji PNG — przycinaniu palety PNG-a tak zręcznie, że strata jest niewidoczna — i w tym są naprawdę znakomici. To narzędzie kompresuje PNG-i bezstratnie: prawdziwa kompresja, często większość pliku, ale każdy piksel nietknięty. Przy fotografii zapisanej jako PNG kwantyzacja to bije, więc TinyPNG poda ci mniejszy plik.

Niemal nikomu nie kończy się dwadzieścia obrazów TinyPNG. Kończą się megabajty. Zdjęcie prosto ze współczesnego telefonu ma rutynowo 8 do 15 MB, a eksport surowy z aparatu albo zrzut ekranu 4K przekracza 5 MB bez wysiłku — więc pliki, które najbardziej warto skompresować, są dokładnie tymi, które darmowy poziom odsyła z kwitkiem. To narzędzie przyjmuje 50 MB na obraz, bo praca dzieje się na twojej własnej maszynie i nie ma wysyłki, za którą trzeba płacić. Dlatego też limity mają inny kształt: serwer musi brać pieniądze za bajty, które odbiera, a przeglądarka nie.

Twoja przeglądarka zawiera już pełny tor obróbki obrazu — dekoduje i koduje obrazy na nowo za każdym razem, gdy otwierasz stronę internetową. To narzędzie korzysta z tego toru wprost, więc obraz jest odczytywany, kodowany na nowo i oddawany bez tego, żeby choć jeden bajt poszedł na serwer. Możesz to obejrzeć w karcie sieci swojej przeglądarki i możesz wyciągnąć kabel sieciowy po wczytaniu strony, a to nadal będzie działać. Ma to większe znaczenie w przypadkach nudnych niż dramatycznych: nieogłoszone jeszcze zdjęcie produktu klienta, skan czegoś z adresem, wszystko objęte umową mówiącą, dokąd wolno wysyłać pliki.

Powód, dla którego narzędzie w przeglądarce nie mogło wcześniej konkurować przy PNG, nie jest tym, który się zakłada. Nie chodziło o to, że PNG jest trudny — chodziło o to, że przeglądarki zapisują PNG-i z szybkim, słabym ustawieniem kompresji, a każde narzędzie zbudowane na płótnie po prostu oddawało ten plik. Przepuszczenie po nim prawdziwego optymalizatora zmienia obraz całkowicie: PNG z płótna o wielkości 833 KB zmierzono tutaj na 127 KB, przy każdym pikselu identycznym.

Tym, co TinyPNG wciąż robi, a to narzędzie nie, jest redukcja palety — wyrzucanie kolorów, których oko nie będzie żałować, co jest stratne i wygrywa przy fotografiach. Uczciwy podział idzie więc według tego, czym obraz jest. Logo, zrzut ekranu, schemat, cokolwiek z płaskim kolorem: tutejsza droga bezstratna zwykle pozostaje w zasięgu wzroku ich wyniku, przy dowolnym rozmiarze pliku i bez dziennego licznika. Fotografia, która musi pozostać PNG-iem: ich plik będzie mniejszy. Fotografia, która nie musi pozostać PNG-iem, powinna być WebP albo AVIF, a oba są o jedną pozycję wyżej w menu formatów.

Jeśli twoim celem jest najmniejszy plik, a nie akurat plik PNG, konwersja daje więcej niż kompresja. WebP przy porównywalnej jakości daje z reguły zauważalnie mniejsze obrazy niż PNG czy JPEG i zachowuje przezroczystość, więc zastępuje PNG-a w tym jednym zadaniu, dla którego PNG-a zwykle się trzyma. Ten kompresor domyślnie konwertuje do WebP właśnie z tego powodu, a każda przeglądarka wydana w ostatnich latach go czyta.

AVIF jest jeszcze mniejszy — zwykle o kolejne dwadzieścia do trzydziestu procent poniżej WebP — i również jest tu na liście formatów. Haczyk tkwi w czasie, a nie we wsparciu: żadna przeglądarka nie umie zapisywać AVIF-a, więc koder to megabajt WebAssembly, który przybywa przy pierwszym użyciu, a potem zajmuje sekundy na zdjęcie zamiast milisekund. Wart zachodu przy obrazach idących na stronę, którą ludzie będą wczytywać wielokrotnie; niewart przy jednorazowym załączniku do maila.