Alternatywa dla Privnote

Te dwie robią to samo, a różnica jest wąska, więc oto ona wprost. Privnote ma więcej opcji — notatki mogą żyć trzydzieści dni zamiast siedmiu, wysyła ci maila, gdy twoja zostanie odczytana, i mówi w siedemnastu językach wobec tutejszych ośmiu. Ta jest szyfrowana w twojej przeglądarce, zanim cokolwiek zostanie wysłane, a klucz zostaje w tej części odnośnika, której przeglądarka nigdy nie przesyła, i nie niesie żadnych reklam ani śledzenia. Jeśli wysyłasz dziś po południu hasło koledze, obie są w porządku. Jeśli zależy ci na tym, żeby usługa nie mogła przeczytać tego, co wysłałeś, to właśnie powód, by wybrać tę.

Privnote ma po prostu więcej przydatnych ustawień. Notatkę można ustawić na samozniszczenie po trzydziestu dniach zamiast siedmiu, można dostać maila, gdy zostanie zniszczona, można dołączyć nazwę pomocniczą, żeby wiedzieć, która notatka była która, a interfejs istnieje w siedemnastu językach wobec tutejszych ośmiu. Dla kogoś, kto wysyła takie rzeczy regularnie, to prawdziwe wygody, a to narzędzie nie ma żadnej z nich.

Sekret szyfrowany jest w twojej przeglądarce, zanim cokolwiek ją opuści, a klucz trafia do tej części odnośnika, która idzie po znaku #. Ten fragment to jedyny kawałek adresu, którego przeglądarki nigdy nie wysyłają na serwer — obsługiwany jest w całości na twojej maszynie, z założenia, i tak jest od młodości sieci. Do naszej pamięci trafia więc szyfrogram i nic, co go otwiera.

To cecha tego, jak działa sieć, a nie obietnica, którą składamy, i możesz temu się przyjrzeć: otwórz w przeglądarce kartę sieci, utwórz odnośnik i zobacz, co naprawdę zostało wysłane. Różnica ma znaczenie, bo „nie zaglądamy do twoich danych” to polityka, która może się zmienić, podczas gdy klucz, którego nigdy nie przesłano, nie jest czymś, o czym ktokolwiek mógłby później zdecydować inaczej.

Żadne z nich samo z siebie nie czyni sekretu bezpiecznym i warto powiedzieć wprost dlaczego. Każdy, kto zdobędzie odnośnik, przeczyta sekret — na tym polega cały mechanizm. Jeśli wkleisz odnośnik do tego samego wątku rozmowy, w który wkleiłbyś hasło, przesunąłeś problem, a nie rozwiązałeś: wiadomość nadal siedzi w tej historii, a każdy, kto ją później przeczyta, może notatkę otworzyć.

Wyślij więc odnośnik jedną drogą, a jeśli sprawa jest ważna, nałóż na notatkę hasło i wyślij je drugą. Odnośnik mailem i hasło telefonem jest naprawdę bezpieczne wobec tego, co faktycznie idzie źle, czyli wiadomości siedzącej w archiwum przez sześć lat. A notatka ma datę końca, niezależnie od tego, czy ktoś ją otworzy, więc odnośnik zapomniany w folderze roboczym przestaje działać sam z siebie.

Jest tu limit 10 KB i jest on celowy, a nie techniczny przypadek. To zbudowano do hasła, klucza API, kodu odzyskiwania, kodu do domofonu — rzeczy, które ludzie wklejają na czat, a potem tego żałują. Nie zbudowano tego do wysyłania dokumentu, a narzędzie, które po cichu by go przyjęło, zachęcałoby dokładnie do tego zastosowania, z którym radzi sobie najgorzej: do pliku, który ktoś musi zachować, wysłanego przez coś zaprojektowanego, by zniszczyć się po jednym odczycie. Jeśli chcesz wysłać plik, użyj zamiast tego narzędzia do udostępniania plików, które trzyma go tak długo, jak wybierzesz, i potrafi nałożyć hasło na pobieranie.